Karşılığı var…
Güzel insan; iyiliklerinin karşılığında kötülük görse de yaptığının mükafatını kuldan değil, Allah’tan alır…
Neydiler, ne oldular?..
Hepsi birer ibret belgesi gibi karşımızdadır…
Veren ellere ve bu gerçeği görenlere ne mutlu…
Bir gün çelimsiz, küçük bir kız çocuğu sokağın köşesine oturmuş; yiyecek, para ya da alabileceği herhangi bir şey dileniyordu.
Üstü, başı yırtık, yüzü, gözü kir, pas içindeydi.
Kız dilenirken sokaktan iyi giyimli, zengin ve iyi yaşadığı görünüşünden belli olan bir erkek geçiyordu; kızı fark etti ama kız fark etmesin diye ikinci kez dönüp bakmadı kıza, zengin ve sıcak evinin yolunu tuttu.
Eve geldiğinde sıcak ve güzel zengin bir sofra onu bekliyordu.
Geçti ellerini yıkadı lavaboda ve yemeğe oturdu yemeği zevkle ve iştahla kaşıklarken; birden o küçük, perişan kılıklı kız aklına geldi;
İsyanını dile getirdi kolayı seçerek.
“Allahım” dedi, nasıl izin verirsin o kızın perişan haline, neden ona yardım yapmıyorsun?.. Rahatlamıştı. Çünkü, büyük bir görevi yerine getirmişti aklınca…
Az sonra ruhunun derinliklerinden gelen bir ses duydu:
“Yaptım… Seni yarattım ya…”
Bugününüz dünden daha güzel olsun. Huzurlu ve sağlıklı günler dileğiyle…